Minęły 3 miesiące od kiedy przyjechałem tutaj z Dianą. Co ciekawe nasze relacje układają się nad wyraz dobrze. Udało mi się zaakceptować i nawet polubić sytuację, w której ma chłopaka – Tomka. Mówiąc szczerze wolę zdecydowanie jego od tego pajaca, cóż, może to kwestia tej szeroko rozumianej męskiej dumy. Święta także obyły się bez jakiejś specjalnej chandry. Może za sprawą wspaniałych uszek i barszczu, którym muszę przyznać, pierwszy raz w życiu się tak ekscytowałem. Druga sprawa to na pewno towarzystwo miłych osób. Może i nie do końca z mojego klimatu, ale na pewno wartościowych. Mających coś do powiedzenia – coś ciekawego, nawet mimo hipokryzji, która przemawiała przez niektórych. Ale jak to mówią, nie powiedziałeś w ryj, to nie powiedziałeś nic, tak więc zostawmy tą sprawę zamkniętą, wedle zasad które uważam za całkiem mądre.

Jak minęły te trzy miesiące tutaj, w kraju kangura i wombata? Sympatycznie, więc nie będę o tym pisał. Jakoś tak postrzegam to moje miejsce w sieci, tak naprawdę dla paru najbliższych osób jako kartkę, na którą mogę wylewać żale, wątpliwości. Tak więc nie będzie o moim zajebistym mieszkaniu obok plaży, o tym jak zajebistych mam przyjaciół, ani o wszechobecnej zajebistości. Prędzej napiszę o tym jak się wkurwiam na siebie,  że będąc w tak wspaniałym miejscu nadal nie mogę się doszukać czego tak naprawdę chcę od życia… Tomek powiedział, że Australia to takie miejsce do którego przyjeżdżają poniszczeni ludzie, nie wiedzący co ze sobą zrobić, szukający sposobu na życie. Nie wiem czy jestem jednym z nich, ale na pewno nadal szukam tego magicznego „czegoś” w życiu. Może miłości, może celu, może jestem tu upewnić się, że tak naprawdę żadnej rzeczy z wymienionych nie można mieć. A może żeby dostrzec że to co mam jest wszystskim czego mi tak na prawdę potrzeba. Anyway, czasami czuję, że wychodzi ze mnie ulica, osiedle. Czasami patrzę na ludzi i jak nie fajni byliby oni – widzę w nich żałosnych pajacy. Z drugiej strony, zupełnie odbiera mi chęć, żeby (co kiedyś było dla mnie sprawą pierwszorzędną) starać się zaistnieć w nowym środowisku – wykazać się.  Zaczynam mieć ludzi kompletnie w dupie. Chociaż może to i dobrze, nie żyjemy po to żeby wzbudząć sympatię, są ważniejsze sprawy od tego. Czasami, wydaje mi się, egoizm jest w zupełności usprawiedliwiony, mamy prawo do niego, a problemy innych z sobą to naprawdę nie nasz problem.
Ok, czuję się też trochę samotny. Brakuje mi moich kumpli, brakuje mi kogoś, kogo nazywamy drugą połówką. Z jednej strony, człowiek chciałby się mieć do kogo przytulić, z kim pokochać zawsze wtedy kiedy chce i na sposób w jaki chce. Z drugiej strony jednak, moje byłe postawiły poprzeczkę mojej następującej dosyć wysoko, a ja nie wiem, czy jeżeli nawet taką znajdę, będę chciał się angażować. A może po prostu to przyjdzie z czasem i nie warto się tym zastanawiać. Dziwki, na których byłem ostatnio dwa razy nie dają mi niestety pełnej satysfakcji – mimo że obalają teorię niektórych wariatek o tym, że rzekomo miałbym być gejem .

Podsumowując, obecny wpis jest chyba w bardziej optymistycznym tonie, prawda? I chociaż zwykle czując się źle przekładałem swoją gorycz na cierpliwy papier tak teraz – nawet nie będąc do końca ok… piszę z uśmiechem na twarzy. Być może to przez Australię, to ona sprawia. że formułując własne myśli poprzez ich wyrażanie, dochodzę do wniosku, że w cale ze mną nie jest tak strasznie źle.

Podróż minęła zadziwiająco spokojnie i bez przebojów, nawet jak na tak długi kawał drogi. Wyleciałem z Poznania o godzinie 8 rano w poniedziałek, na miejscu byłem o 21 we wtorek. Czyli 2 godziny do Frankfurtu, 11 godzin do Hong Kongu, 9 godzin do Sydney + ok 9 godzin na lotniskach. Myślałem, że przerwy będą uciążliwe, okazało się jednak że były niemal niezbędne, aby trochę odpocząć. Nie to, żeby fotele w Cathay Pacyfic były nie wygodne – podróż była przyjemna zważywszy na darmową whisky hehehe…. Jednak możliwość wyjścia na fajke naprawdę dużo zmieniała. Anyway, jeden minus na temat lotów: żarcie jest totalnie do dupy. Ale w chuj do dupy, odgrzewane w mikrofalówce ścierwo kurczaka, mające papierowy posmak i ten specyficzny zapach, aromat (!) po którym chce mi się wymiotować.
Miałem szczęście, że poleciałem bez gipsu…

A no tak, miałem gips. Dokładnie złamałem prawą kostkę boczną, z uszkodzeniem więzozrostu co skutkowało gipsem na 6 tygodni, blachą w nodze i siedmioma śrubami. Ah, i jeszcze jedną operacją dosłownie przed wylotem, zaraz po zdjęciu gipsu, kiedy to największą (6 cm) śrubę musieli mi wyjąć.  Generalnie nie było źle w szpitalu, pielęgniarki cholernie miłe, morfina przyjemna choć nic a nic nie pomagająca, lekarze chyba zrobili całkiem dobrą robotę. Ale samo miejsce cholernie przytłaczające, zwłaszcza kiedy coś cię napierdala jak sam skurwysyn, a obok leża porozpierdalani ludzie. Za drugim razem jak byłem spotkałem ziomusia z Koszalina, któremu amputowali nogę z powodu błędu chirurga z jego miasta… Podziwiam typa że był taki twardy i miał w dupie wszystko, fajnie mi się z nim fajki w kiblu palilo, nie powiem że nie. Podbudowało mnie to, że co to dostać igłą w kręgosłup i nie móc chodzić przez miesiąc – innych to czeka całe życie. Takie małe spostrzeżenie. W każdym razie, ludzie niesamowicie życzliwi, nawet poznałem z Olczym jakąś laskę w szpitalu, którą podwieźliśmy do chaty, a ona w nagrode następnym razem kupiła mi leki i ogólnie kilka razy przyszła jak umierałem po operacji in da chata. Miło, miło, ale oczywiście się okazała trochę dziwna, dzwoniła potem do Psa i gadała mu, że niby manipuluje ludźmi, że jak tak mogę, wogóle huj wie. Nie wiem czy chodziło jej o to, że liczyła na ruchanie – gadała jacy to fajni jesteśmy że nie chcemy jej zaciągnąć do łóżka, a potem pierdoli za plecami coś. Całe kobiety Mimo wszystko mam do niej wdzięczność, miło było usłyszeć słowa wsparcia na początku – naprawdę dużo mi to pomogło. Huj, może jej kartkę na święta wyślę albo coś.  A jak złamałem nogę? Reklama, zajebiste tłumaczenia angielskiego, naprawdę gorąco polecam: Tłumacz Przysięgły Szczecin warto skorzystać. Kurwa, niepozornie hehe! Wracam sobie z rowerku, patrze! A tam na ławce siedzi wyjątkowo dużo masek – a jak jest taka okazja to co ja będę żałował sobie, też zasilę ekipę KLF! I tak zamiast piw, kupiłem sobie ISTRE, czy NAPOLEONA czy jakieś inne martini – a że bezczelnie mnie Monika namawiała do picia hehe, to wyjebałem 4 butelki litrowe, czy nawet 1,5 litra. A co tam. No i tak najebany, na działkach, z chęcią na szaber zaczełem przechodzić przez pół metrowy płot. I jak się nie spierdoliłem na glebę!! Oczywiście Pajdzik, na chłopaka zawsze można liczyć podbiegł do mnie z moniką i zaczeli mi opatrywać kolano… Czzzeeeegooo kurwaaaaa, kostka mnie boooli nie kolano! – ahaa… ale zobacz tu jest krew! Co z Twoim kolanem? CO Z TWOIM KOLANEM??! – KUUUUURWWAAA!!! hehehee piękne. Jakoś wróciłem do domu, nawet specjalnie nie bolało, tylko na następny dzień jak się obudziłem, doszedłem do wniosku, że pora wybrać się do szpitala.. spuchło, chodzić nie mogłem ogólnie porażka. Olczy mnie podwiózł i przywiózł – ogólnie kolesiowi należy się wdzięczność po grób i chwała jego dzieciom za to jak mi pomagał wtedy. Full respect, mam nadzieję że będę miał się jeszcze okazje odwdzięczyć, chociaż nie wiem czy potrafię. Nieważne, w każdym razie złamało się, zrosło, było chujowo, jest zajebiście, no big deal anyway. To że złamana noga oszczędziła mi nerwów na psiarni, na trójce, to inna sprawa – może to kiedyś opiszę Kule za to pomogły mi na airportach, gdzie mnie wszędzie przepuszczano bez kolejki, zresztą Dianę jako opiekuna też hehe…

Dobra, jak wygląda życie tutaj i takie tam napiszę potem. Tzn klawiaturą, kurwa, nieważne…

Flaga a co kurwa innego

Pierwsze dwie dziwki, ktore sie przetoczyly byly ochydne. Dobor slow „przetoczyly” nie jest przypadkowy, byly grube, oblesne i ochydne. No ladnie pomyslalem, chyba bede hardcorem! Chociaz watpie zebym dostal certyfikat na to, zwlaszcza ze nawet by mi nie stanol. Okolo 21 przyszla chyba dziwka naczelna – zdecydowanie jedna z najladniejszych i najlepiej ubranych. Emilka, tak sie przedstawila, miala lat ok 25, piekne opalone cialo, tlenione wlosy, niennagany makijaz starajacy sie podkreslic jej ostre rysy twarzy i zamaskowac idaca za tym smukłosc. No, miala morde podluzna jak kon. Chwilke podreptala przy automacie (hot spot), po czym przysiadla sie do mnie na kanape i mialem chwile pogadac o niczym. Tak bardzo o niczym, ba niestety nie jestem alfonsem i z dziwka rozmawialem pierwszy raz i stres byl masakryczny. Do tego chcialo mi sie lac (standard po alkocholu) i za bardzo nie moglem sie skupic . Trzeba przyznac, ze chociaz inteligencja nie swiecila, to takze prowadzic rozmowe potrafila. Ogolnie bardzo milo i spokojnie, bez stresowo, uspokoilo mnie to. Zaczeli sie schodzic ludzie, dziewczyny z nami gadaly, my pilismy drinki, dochodzily nowe kurwy. Hmm i moze bym poruchal sobie ową blondynke, gdyby nie fakt ze przyszla jakas blondyna okolo trzydziestki z tatuazami na tylku i cos szepnela swoim kolezanka pokazujac na mojego kolezke. Coz, okazalo sie ze chociaz przebywa w burdelu od czasu do czasu, to dla czesci dziwek jest persona non grata.  Z tego co zdazylismy sobie opowiedziec z nim przy szklance, ruchali z innym naszym wspolnym znajomym ta dzike we dwoje. I porobili ja strasznie, do tego stopnia, ze po pol godziny musiala uciec z pokoju . Z tego co sie zorientowalem, dziwki tak nie lubia – dla nich najlepiej jest kiedy ktos placac za godzine zamoczy pare razy kija, spusci sie a one sie nie napracuja. 200 zl praktycznie bez wysilku. Kurwy jakos sie od nas odsunely, a raczej siedzialy w 5 (najlepsze 5) na kanapie naprzeciwko. Akurat huj mnie to bolalo, ale kolezka nie mogl tego popuscic – nie pamietam jak sie to zaczelo, ale obrucilo sie we wzajemne jezdzenie po sobie – delikatne, „kulturalne” ale wredne. Ogolnie to te dziwy strasznie wredne sa, szkoda bo chociaz cecha ta potrafi dodac niesamowitych rumiencow osobowosci, to w ich wypadku byl to jedynie roz do polikow dla kurtyzant. Jeden kumpel poszedl „na pienterko” z niezbyt ladna dziwka, pora na mnie. Uhh, trzeba podbic… jak mus to mus. Szczerze mowiac nie mialem najmniejszej ochoty. Byly tylko dwie ladne dziewczyny, jedna to wspomniana wyzej blondyna, ktora IMHO byla zbyt wyzywajaca. Druga to rowniez mloda, 20 – 23letnia brunetka. Jedyna ktora nie miala ogromnej dupy i ogromnych cyckow, szupla, opalona, na prawde cudna. Z tym, ze jakos nie pasowala do miejsca, w ktorym przetaczalo sie pelno cycatych, grubych bab z celulitem na lydkach i permanentym makijazem. Tak, jako jedyna nie miala aparycji taniej kurwy. I gdyby byla to dziewczyna spodkana na ulicy, przyznaje ze obejrzalbym sie za nia i moglbym (pod wzgledem fizycznym) z nia chodzic. Jednak, ze siedziala miedzy 4 innymi kurwami, a blondyna na roku, wybralem blondyne. Moze jestem staroswiecki, ale nie wypada gentelmenowi podchodzic do kobiety i walnac prosto z mosu, zwlaszcza jak wlepiac we mnie bedzie oczy pare wrednych kurew z malujaca sie na ich kapsztylskich mordach zniesmaczenia calym swiatem. Wiem, ze wulgarnie – ale owa wulgarnosc sie z nich wylewala, no moze poza „czarnulka”, w tym byla wrozniajaca sie (no i byla szczupla). Podchodze do blondyny, siedze na skraju kanapy, cos tam gadam kurczowo sprawdzajac czy 200 zl mam nadal w kieszeni (kolega mi dal:))  i… i kurwa myslalem ze spadne z krzesla! Pytam sie jej, czy moge ja porwac na godzine a ona do mnie „nie” – niee? spytalem naprawde zaskoczony. A ona mi „500 zł i najlepszy szampan”. No kurwa, dziwko jedna, pies by cie jebal! Nawet gdybym mial taka gotowke, to wolalbym pojechac do nawet nie porownywalnie piekniejszej, inteligetniejszej i napewno ani troche gorszej w lozku wlasnej kobiety! W dupach sie im po przewracalo. Spytalem sie jej dlaczego wszyscy placa za wszystkie 200 a ja mam placic tyle, bo chyba na jelenia nie wygladam? I nagle zrozumialem, co zreszta potwierdzil kolezka. Rozgladam sie po klubie, jestesmy tutaj chyba najmlodsi. Jezeli ktos cos pije to piwo, chyba jedna osobe widzialem z drinkiem. A my? A my cala noc napierdalamy drinka za drinem (nikt nie wiedzial, ze za nie nie placimy), jak podliczylem to wyszlo ze musielibysmy na nie wydac ok 3 tysiecy jak do tej pory… I wszystko jasne, glupie kurwy wziely nas za kozakow ktorych stac wydac na nie wiecej! I swiecie sie na nas… obrazily, ze nic im nie kupujemy! A takim np ruskom, ktorzy przyplyneli statkiem i z ktorymi gadalo mi sie niesamowicie dobrze lamana polsko-angielsko-rusyczyzną dostali od nas po drinku . Heh, nie wiem czy swiadomosc, ze wolimy pic niz wydawac na nie kase bylo chyba nawet bardziej satysfakcjonujaca niz ruchanie tych brudasek. Widac bylo po nich, ze nie za bardzo wiedza co jest pięć – kolesie mlodzi, pelno kasy, a je olewaja. Nie kazdy o tym wie, ze dziwki z kazdego postawionego im drinka maja jakas tam czesc – np 10 zl. Gdybysmy im postawili, drinki musialyby byc rozliczone – a z czego im dac, skoro mamy za darmo? No wlasnie, tak wiec dostaly swoje 20% z niczego – nic. Kolezka moi, nie zrazaj sie, idz do innej! Grrrr, no dobra zobaczymy czy slusznie mysle. Podchodze do czarnulki, zlewa. Ok, nie bede sie prosil i robil z siebie kretyna dla jednej ze szmat. Chociaz szkoda, bo mialem ochote z nia porozmawiac i spytac sie co robi w zupelnie nie swojej bajec. Za drugim razem jak do niej podszedlem, znowu mnie olala, a mowila za nia kolezanka. Troche im pojechalem, przynajmniej zauwazylem w jej oczach cos innego. Wygladalo to mniej wiecej tak:
- sluchaj, moze wreszcie zdejmiesz ze swojej twarzy ta maske ozieblej dziewczyny? Jestem niesamowicie cikawy, co trzeba byloby zrobic, zeby wreszcie na niej pokazal sie usmiech? Bo chociaz usmiechasz sie zadko, zawsze to przykuwa moj wzrok (trzeba nadmienic , ze cala noc siedziala przybita, znudza, nie usmiechala sie i generalnie nie kokietowala nikogo, zadko tez sie odezwala poza wlasnym kregiem dziwek – kolezanek)
-  musisz przyniesc nam jakas flaszke i wtedy pogadamy – zucila wyjadkowo wredne kurwiszcze siedzace obok, czarnulka nie odezwala sie slowem.
- i tylko tyle, tylko butelka alkocholu, zebys byla wsola? – zapytalem, wbijajac w nia zwrok, starajac sie go zlapac i wyczekujac kiedy bede mogl jej zajrzec prosto w dusze.
- a czego chcialbys wiecej? – odezwala sie wreszcie prosto do mnie, z wyrazem zdziwienia i jakiejs pewnej niepewnosci, moze tez  z ciekawoscia.
- heh… – prychnelem z lekkim rozczarowaniem -porozmawiac… uslyszec co masz do powiedzenia… kolezanka faktycznie wyglada na taka, ktorej wystarczy butelka. Placac Tobie spodziewalbym sie kobiety do towarzystwa, nie zwyklej – tutaj wzrok na wkurzona juz, wredna kurwe siedzaca obok – nie zwyklej… prostytuki.  - Zucilem jeszcze jedno „pff” odwracajc sie na piecie i spokojnie poszedlem pod bar z moim darmowym drinkiem w rece i satysfakcja w duszy, bo wiedzialem dobrze, ze dalo to dziewczynie do myslenia, cokolwiek by nie pomysla. Zreszta kiedy wychodzilismy, stala na mojej drodze do dzwi, a raczej siedziala na krzesle barowym przy filarze i widzialem, ze patrzyla na mnie zupelnie inaczej. Usmiechnela sie! Tak, chyba do mnie pierwszego w calej tej nocy. A kiedy przechodzilem obok, lekko odwdzieczajac sie grymasem na twarzy, ktory mozna nazwac jakims sentymentalnym usmieszkiem i wzrokiem wyrazajacym raczej wspolczucie ale tez pewna zupelnie pozbawiona interesu sympati, zucila mi pytanie:
- przyjdziesz jeszcze?
- Chyba nie mam dla kogo – odwrocilem sie do niej i odepchnelem lekko przychodzacego do nas kumpla. Nie pora na jego glupie teksty – jestes jedyna kobieta tutaj, ktora mnie zainteresowala i ktora wydawala sie warta uwagi….
- przyjdz… – powiedziala to z jakims takim smutkiem, nostalgia, albo strachem ze cos sie konczy, tak to przynajmniej odebralem. Jeszcze na chwile jej oczy rozblysly iskra, po to zeby za chwile znowu zgasnac i pograzyc sie w tak jej bliskiej melancholii… Nie odpowiedzialem juz nic, poszedlem. I tylko jak sie obracalem w drzwiach, ostatni raz spojrzec na to dziwne miejsce, do ktorego absolutnie nie pasowalem i ona chyba tez nie, spodkalismy sie wzrokiem. To bylo jedno z tych spjrzen dwojga mlodych ludzi, ktore jest intymne. Jest polaczeniem obu dusz, wyraza ciekawosc, chec zajzenia glebiej, zrozumienia kim ta druga osoba jest, czego chce. Daleko mi od tego zeby zakochac sie w dziwce, ale mimo wszystko wierze w ludzi. Wierze, ze nie sa czarno-biali, ze historie ktore pisze im zycie kaze nakladac im skorupe, spod ktorej trudno sie wydostac. Wredna dziwka obok czarnuli byla przezarta upadkiem, widac to po nij bylo. Tak jak po czarnulce, ze rezerwa z ktora podchodzila do wszystkiego wokolo byla reakcja na cos. Na jej historie.
Swietnie! Nie poruchalem sobie nic, tylko zrobilem analize psychologiczna dziwki i niemal sie w niej zakochalem! Bosko chlopaku! Do tego jeszcze wracajac nad ranem bylem na tyle przezorny, zeby napisac o tym gdzie bylem mojej kobiecie i mojej bylej. Ale… taki jestem, potrzebuje sie podzielic wlasnymi historiami z osobami, ktore wiem ze mnie rozumieja, z ktorymi chce rozmaiwac! Zwlaszcza z moja obecna, jest to w koncu osoba ktora mysli, jest inteligetna, potrafi zachwycac sie ludzkimi osobowosciami. Wiem, wyglada to tak, ze jestem fair bo dziwki mnie nie chcialy wiec nic sie nie stalo – mimo ze moglo. Ale to nie jest prawidlowe myslenie. Ja od poczatku bardzo, bardzo nie chcialem isc sie z niimi ruchac. Nie do burdelu, chcialem zobaczyc jak jest, ale nie jak wyglada seks z dziwka! A prawda jest taka, przynajmniej ja tak potrafie – jak czegos NIE chce albo CHCE to tak bedzie. Nie wazne jakie jest prawdopodobienstwo. Nie zupelnie rozumiem ten mechanizm, ale czuje sie w pelni usprawiedliwiony . Nie chcialem ruchac, mentalnie sprawilem ze do niczego nie doszlo i nie doszlo. Mentalnie mozna wplynac na zastana i przyszla rzeczywistosc, zwlaszcza w kwestiach tak prostych, jezeli chodz o burdel i sprzedawanie sie – tam nikt nie ma sily. To spuszczanie sie na batyskafie w mul zycia, warto pooserwowac do kiedy ma sie powietrze pompowane prosto z przestrzeni wysoko, wysoko na gorze, na niebie. Doszedlem do wniosku ze nie estem 100% facetem – nie rucham wszystkiego co sie rusza, kurwy zamiast mnie podniecac to mnie obrzydzaja, zupelny brak kontaktu emocjonalnego poza dwoma osobami pieprzacymi sie jest zezwierzeceniem i patalogia, chodzenie na dziwki wzbudza we mnie pogarde i zachodzi reakcja- ja arystkokracja, wy plebsie sie jebcie. Ale nie zaluje. Nawet gdyby sie ktoras zgodzila, to bym jej kazal zrobic sobie masaz. Glupie kurwy, chcialy nas zrobic na wieksza kase – nie zarobily nic. Wiecej, stracily! 200 zl za masaz to bardzo fajna sprawa, zwlaszcza ze trwalby moze z 20 minut . Glupie kurwy! Tepe dzidy, upadek moralnosci jest zawsze obecny w historii siwata i chyba nie mam co liczyc ze bedzie inaczej. Ahh, po australii chyba wiem gdzie chce jechac. Do Indii… tak zobaczyc paryz  i umrzec, zobaczyc indie i zrozumiec! I odzucic caly syf, w ktorym ten swiat sie plawi. Naprawde jestem ostatnio zniesmaczony tym, co naokolo zauwazam. Na szczescie to sie skonczy wraz z wyjazdem do australii, bo to co widze jst glowie z powodu takiego, ze patrze na to JA – ja, ktory sam taki wizerunek tworzy poprzez swoje inne dzialania. Byle do wrzesnia!! )))
Reszta przemyslen o tym burdelu – jak najdzie mnie ochota

„

Gdzies w szczelinie rzeczywistosci siedziało dwoje medrców. Wtedy przyszedł do nich trzeci i wyjawił swa madrosc. Zdziwili sie co niemiara, gdy usłyszeli co rzekl. Jednak przyjeli za normalne swoje zdziwienie, jako ze bylo ich dwoch i sami wyznaczali granice normalnosci i inteligencji.

Po czterdziestu dniach odszedł ten, ktory przyszedl ostatni. Poszedl za nim jeden z medrcow, gdyz uwazal go za madrego. Ale, jako ze byli oni tylko trzej sami wyznaczali granice madrosci. Juz tylko jeden medzrzec pozostał we mgłach. Po latach pojal on madrosc i zaczol sie modlic. Pierwszy raz wybuchł smiechem, gdyz zrozumial. A jako, ze byl on sam, sam wyznaczał granice smiesznosci.

Po 7 dniach modlitwy otrzymal to co chcial i opisal to w swym prologu.

Wyszedł on poza szczeliny i pokazal dzieło swe ludziom. Oni jednak tego nie zrozumieli ……

Mistrz pamietl jednak co widział i co przezyl, gdyz wiedzial kiedy zlo staje sie dobrem a chos porzadkiem i zapragnol powiedziec o tym swiatu. Dosyc mial znoszenia swiszczacych niczym zrywy wiatru kłamstw. Wiedział tez, ze to co zrobi bedzie własciwe, gdyz w otoczeniu głuchych sam decydował o tym czego słuchac nalezy.

Otworzył on usta i rzekł: „Tam gdzie jasnosc kaszmirowa, tam i ciemnosc nieprzenikliwa. Ujrzałem Ją, a była Ona potężna. Lecz nie tak jak Bóg, gdyz tliło się w Niej zło. W rekach dzierzyła bron, ktora kazdemu znana jest, a w oczodołach odbijal sie plomien plugastwa”.

Lecz i w tedy gatunek tak mu bliski nie zrozumiał, gdyż zamiast porzadku siał w nich chaos. Lecz wiedział, ze słusznie postepuje a droga ktora kroczy prowadzic go powinna.

Wrócił wiec do szczeliny pograzonej we mgle, aby poznac mu było dane jeszcze raz, albowiem tam byla Moc. I ujrzał sie obok Niej. Był to widok straszny, oczy jego wedrowaly raz to na oręże dzierzacej w jej nie ludzkiej rece, to na lustro jej oczu. A ze byla Ona silna i moc jej niepojeta sie wydawała, stanowiła prawo.

Stanol naprzeciwko jej i dumnie glowe podnoszac zadal pytania, ktore na samym dole serca nosil. Ona jednak inna prawde mu wyjawiła i mysli ich sie nie polaczyly. Zapamietal jednak jej mysli oraz slowa, godzac sie na los, ktorego przyszlo mu plesc nici.

Przyjal on tych, ktorzy nauk u niego pragneli, gdyz jego samym namietnoscia bylo gloszenie prawdy, tam gdzie wyrosnac może.

.. . . . : : : :: :: ::: ::::: :::::: ::::: ::: :: :: : : : . . . ..

Tak oto spotyka sie w chwili krotkiej moc i słabość, magiai nauka, chaos i porzadek. A wszystko zmieszane razem w niepoprawnej dla nas palecie barw zrzucane jest w przepasc wraz z nami. A wiecznemu kołu prawdy nie bedzie dane zatrzymac sie i konca jego ruchow brak.
Gdyż wszystko co złe być dobrem musi, a dobro złem – jak mędrzec zarazem głupcem i mędrcem jest. A Jego i Jej slow nie dane nam uslyszec jest.

Perspektywa przedstawienia własnej osoby faktycznie jest trudniejsza kiedy stara się zrobić to w sposób obiektywny. Bo kiedy nawet uzna się pewne fakty i przedstawi je w miare obiektywnie, odrzucając pokusy megalomanii, obraz tego co się wyłoni może być, że tak powiem, lekko kłujący w oczy.  Ja jakoś z tym nigdy problemu nie miałem. Coraz cześciej słyszę głosy, a przynajmniej się im przysłuchuję, że ciągłe przebywanie w jednym miejscu jest czymś, czym nie powinno się chwalić w towarzystwie. Nie sposób się z tym nie zgodzić, gdy żyjemy w społeczeństwie i kulturze mobilnej, gdzie zysk liczony jest w przepływie a nie stanie. Sama sztuka ludzkiej adaptacji, nobilituje nas aby podążać za otwierającymi się drzwiami, nowymi scieżkami i pojmowaniem wszystkiego co okazać się może (nawet jeżeli tak nie będzie) dla nas atrakcyjne.  Jesteśmy na to w takim stopniu skazani, jak i w pewien sposób podjarani, musi to w końcu leżeć w ludzkiej naturze. Boli mnie jednak, że we wszystkim tym zapomina się o własnych, lokalnych społecznościach.  Trendy jest pokazać swoje zdjęcia na fecebook’u z wyjazdu za granicę, podkreślać swoją światowość. Trudniej natomiast zyskać czyjąś uwagę mówiąc o przywiązaniu do pewnych miejsc a już na pewno pokusić się o inną informację zwrotną niż lekki, głupawy uśmiech na twarzy rozmówcy, w przypadku zasiedzenia. I takim właśnie sposobem dostałem podane na tacy danie pt. „czuj się, kurwa, gorszy”. Przyjmując nawet, że nie chcę być lepszy (a i tak jestem a na pewno będę), nie mógłbym wstydzić się miejsca w którym żyje. Tak kurwa, są tu blokersi, plują na klatce i sikają pod okna o 23 bo nie mają się gdzie wyszczać, czasami drą mordy o 12 w nocy (w samo połódnie zresztą też), ale jest to pewien specyficzny klimat. Klimat zajebisty. I nie rozwodząc się nad jego fenomenem, bo postaram się to opisać od początku kiedy najdzie mnie wena, ja rozpoczynam eksplorację świata od własnego podwórka. Pewnie, tłumaczenie. Jednak z drugiej strony wierzę, że takie właśnie działanie służy poznaniu i zrozumieniu świata o wiele głębiej, niż przy pominięciu miejsca startu. Czapki z głów osobą, które popędziły w świat szukać i poznawać (a nie dla lansu), rozkminiając na prędkości to co miały pod nosem. Ale takich osób jest mało, większość nie dostrzegła sensu oglądać coś, co wydawało się im banalne bo znane od dziecka. Większość też prawdopodobnie nie potrafiła zrozumieć ani dostrzec tego co dzieje się pod ich nosem, a patrzyła w gwiazdy. Czy to dobrze? Nie wiem, pewnie nie ma jednej drogi i sprzeczanie się z tą myślą wydaje się być filozoficznym waleniem głową w mór. Co staram się powiedzieć, to że nie czułem nigdy potrzeby wyruszania i poznawania – co uznawałem za fascynujące potrafiłem zawsze wynaleść dokładnie w miejscu, w którym spędzałem najwięcej czasu. Jak wszystko w życiu, miało to swój koszt, który powoli wzrastał. Do tej pory. Dzisiaj, koszt przebywania w miejscu, które poznałem na tyle aby wiedzieć, że dalsze eksplorowanie go będzie wyprawą w głąb mułu a nie nurkowaniem na rafie, wynosi zero. Ale tylko i wyłacznie dlatego, że popyt na to z mojej strony także bliski jest zeru. Bo ja zawsze mam ochote nurkować w rafie, a nie gównie. Rzeźbić w nim mogą jedynie zatraceńcy, tracąc na tą pracę najwspanialsze chwile swojego życia. Dlatego Australia, dlatego teraz! Ale wiecie co zrobię? Będąc na miejscu, stworze na facebooku album pt: „TO MIEJSCE KOCHAM” i wpierdolę same zdjęcia z osiedla, z piewem, wódką, jaraniem i największymi zryciuchami.

Najtrudniej jest spojżeć na siebie z boku. Trzeźwo ocenić, pochwalić się i zganić. Dla mnie nie było to nigdy wyzwaniem, pewnie jak dla większości osób o zawyżonej samoocenie, której tylko czasem ktoś podpiłuje nogi.  Zastanawiam się więc nad tym co przed chwilą napisałem; Czy zdjęcia osiedla na facebook’u w Australii, nie będą tym czym zdjęcia z zagranicy u moich znajomych? Nieważne, chcę się przekonać, czy warto było tu tyle siedzieć, chcę już lecieć.

Wylot – 21 września. Dotychczas powiedziałbym, że to szmat czasu. Paradoksalnie jednak, od października 2008 czas zaczął mi niesamowicie szybko przyspieszać, zapewne za sprawą potrzeby zorganizowania pieniędzy na wyjazd. Hmm, nie wiem czy teoria względności Einsteina zakładała czynnik abstrakcyjny jakim jest potrzeba, ale na moje oko im większa potrzeba tym czas na jej realizacje wydaję się relatywnie skracać. Faktem jest jednak, że pieniądze już mam. 25 tysięcy. W jebane kurwa 3 miesiące. Jak całe życie nic nie robiłem (i nie robię bo po uzbieraniu tej kwoty podziękowałem szefowi stwierdzając, że do pracy już chodzić nie muszę), tak w ciągu tego krótkiego czasu udało mi się uzbierać tyle ile musiałem. Zajebiscie Ale nie popadając w zbytni zachwyt mojej osobowości i szczęsliwej gwiazdy pod która się urodziłem, bez której byłbym w ciemnej dupie, moge opowiedzieć jak to wszystko się zaczeło, czyli stwierdzić fakty. A jak powiedziała jedna z kluczowych osób w moim życiu raczej je przytoczyć; gdyż faktów się nie stwierdza ponieważ zostały już stwierdzone.

Szukając pocieszenia, przeszło pół roku po toksycznym rozstaniu z suma sumarum całkiem sympatyczną dziewczyną, nioczekwanie odnowiłem kontakt z moją dawną miłością. Rzec mógłym, że iście „antyczną” miłością, bo jako rówieśnicy mogliśmy mieć wtedy ok 13 lat. Żeby było śmiesznie, dostałem wtedy od niej kosza, jedynego w życiu (mieszkaliśmy w innym mieście, a ja na dyskotece ok godz 19 na obozie sportowym wywaliłem z tekstem: „bedziesz ze mną chodzić?”).  Patrząc na to z perspektywy czasu bardzo dobrze się stało, mieliśmy przynajmniej co wspominać pisząc do siebie listy na nk. Tak, tak, jestem całkowicie pewien, że wkraczamy w erę teleinformatyzacji życia społecznego a co bardziej frapujące – także uczuć. Pomijając jednak tą drobą dygresję która nadaje się na osobną notkę, nasz kontakt listowny wydawał się zmierzać w kierunku, który nie skłamię chyba, można było określić wzajemną fascynacją. A że pobajerować lubię, na jej szczere wyznanie „ale ja za rok chcę lecieć do Australi…” i pytanie „jak to miało by wyglądać między nami?” odpowiedziałem odrobinę mniej szczerze – jadę z Tobą! Nie mogłem przecież zamknąć sobie drzwi przed kobietą, do której mam niezwykłą słabość i którą moja męska duma zdobywcy kazała mi uwieść! Słowo się  rzekło, sens dotarł z czasem (ooo kurwwwwaaa! co ja powiedziałem…), ale jako że staram się być honorowy dotrzymać obietnicy muszę. I dotrzymam, zwłaszcza że z czasem sam się do tego pomysłu przekonałem. Kiedy moi koledzy pływali po świecie (marynarze), jeździli do Hiszpani pracować na budowę (jarać hasz) albo składać palety do Holandii (jarać wszystko), ja siedziałem na dupie w moim mieście. Poważnie, czuję się troche upośledzony zwłaszcza, że język znam…  Ale co najsmieszniejsze, ta wariatka chce jeszcze po tej Australi zachaczyć o Kambodże (sic!), Laos i Wietnam. Na to też się jak pajac zgodziłem… mam nadzieję, że i do tego się przekonam, mam jeszcze rok. Mam nadzieję jedynie, że szczepionka na dur brzuszny nie będzie zbyt bolesna

- nie wiem, chciałem usunąć ten automatyczny wpis, ale niech sobie już zostanie. Tybetańczycy dażą słowo pisane ogromnym szacunkiem, a że uważam ich za napradę mądrą nację – zdań kasować na tym blogu nie będę .